Inner pressure
Inner Pressure, of ‘Innerlijke drang’, was mijn allereerste sculpturale schepping, geboren in 1984. Oorspronkelijk ontstond het werk als een eenvoudige, tweedimensionale ets op een betonnen steendals, tijdens een middagpauze waarin ik achteloos met een stuk steen op het beton kraste. En toch—ik herinner me dat ogenblik alsof het zich gisteren was. Er voltrok zich iets in mij, een onverklaarbare aandrang die zich meester van me maakte. Die innerlijke drang vormde de kiem van wat later mijn eerste bronzen sculptuur zou worden.
Mijn hart lag destijds in de bronsgieterij. Nooit had ik gedacht dat dit het begin zou zijn van een kunstenaarsbestaan. Het beeld kreeg een plek in mijn tuin, waar het jarenlang standhield—tot ik, gaandeweg, begon te struikelen over zijn onvolmaaktheden. Op een dag nam ik het resolute besluit: ik haalde het van zijn sokkel en wierp mijn eersteling terug in de smeltkroes.
Maar het vuur doofde niet. Integendeel. Ik begon opnieuw, boetseerde, kneedde, vormde, tot het werk eindelijk de kracht belichaamde die ik al die tijd voor ogen had gehad. Toen ik het nieuwe bronzen beeld aanschouwde, raakte het me diep—alsof het me fluisterde dat ik de juiste weg bewandelde. Die ervaring gaf me een onstuitbare impuls.
De geestdrift en waardering van anderen werkten als brandstof. Ze voedden mijn verlangen om Inner Pressure ooit uit te vergroten—tot drie meter, of zelfs meer. Eén keer is het beeld in kunststof uitgevoerd tot zes meter hoog, maar die versie voldeed niet. Ze miste ziel, was een schaduw van wat het had kunnen zijn. Ik liet het vernietigen.
In 2023, gevoed door een rijpere spiritualiteit, voelde ik dat de tijd rijp was om Inner Pressure voor het eerst te tonen in een vergrote versie van 180 cm. Waarom dan? Om dat te begrijpen, moet ik terug naar het ontstaan, naar de betekenis die het werk voor mij draagt.
Trek het lijnenspel van het beeld denkbeeldig verder, en je ziet een levenslijn—de mijne. Eenvoudig gezegd: je begint met niets en je eindigt met niets. Maar daartussen ontvouwt zich het wezenlijke: krachtige lijnen die zich richting geven, die spreken van groei, van zoeken, van zijn.
Als je jong bent, staat de lijn wijd open. Je wordt voortgestuwd door een innerlijke kracht, ontvankelijk voor alles wat zich aandient—hoe chaotisch of verwarrend ook. Je neemt het op, maakt het tot het jouwe, tot jouw unieke bestaan. En dan, haast ongemerkt maar onmiskenbaar, klim je—ouder wordend, wijzer misschien—naar een spits. Wat wezenlijk is, krijgt scherpte en eenvoud. Wat bijkomstig was, vervaagt.
Inner Pressure leeft precies in dat tussengebied. Het vangt die overgang, dat spanningsveld. En daarom is dit het moment om het opnieuw te tonen—met de kracht, de eenvoud en de intensiteit die het vanaf het begin in zich droeg.
